Baza wiedzy · autor: Michał Cierpiałowski
Obliczanie emisji GHG dla biomasy – dane, granice i kontrola wyniku
Obliczenie emisji GHG dla biomasy wymaga spójnej granicy systemu, wiarygodnych danych wejściowych i udokumentowanego sposobu przeliczenia każdej wartości.
Najpierw granice i jednostka
Przed wprowadzeniem liczb trzeba zdefiniować produkt, etap łańcucha, okres, technologię i jednostkę raportowania. Dane masowe, energetyczne i transportowe muszą odnosić się do tej samej partii albo reprezentatywnego okresu. Należy zachować informację o wilgotności, wartości opałowej i sposobie alokacji, ponieważ zmiana podstawy może istotnie zmienić wynik.
Dane rzeczywiste i standardowe
Dane rzeczywiste powinny pochodzić z mierników, faktur, kart produkcyjnych lub wiarygodnych zapisów logistycznych. Wartość standardową wolno stosować tylko zgodnie z właściwą metodą i zakresem. Każde źródło trzeba oznaczyć w arkuszu.
Transport i konwersje
Dla transportu znaczenie mają masa, odległość, środek transportu i współczynnik emisji. Trzeba określić, czy odległość obejmuje trasę w jedną stronę oraz jak traktowany jest powrót. Konwersje jednostek należy wykonywać jawnie, bez mieszania ton z kilogramami, megadżuli z kilowatogodzinami ani wartości netto z brutto.
Kontrole logiczne
Arkusz powinien wykrywać wartości ujemne, brakujące współczynniki, nierealistyczne zużycie energii i zmianę jednostki. Przydatne są porównania miesiąc do miesiąca oraz intensywność na jednostkę produktu.
Ścieżka audytowa
Audytor powinien móc przejść od wyniku do pojedynczego dokumentu źródłowego. W tym celu nadaj identyfikatory plikom, zapisuj wersję współczynników, datę pobrania i autora zmiany. Nie nadpisuj ręcznie formuł wynikiem. Zatwierdzenie obliczenia powinno być oddzielone od jego przygotowania.
Udokumentuj założenia
Jeżeli zastosowano średnią, alokację lub szacunek, zapisz uzasadnienie i oceń wpływ na wynik. Brak dokumentacji założenia jest częstszym problemem audytowym niż sam błąd rachunkowy.